"bulut hikayeleri"

yaşlı adamla çocuğun yolları sık sık kesişmekte...ama adam çocuğa hep ilgisiz davranıyor...çocuksa adamdan korkuyor...yan yana geldiklerinde huzursuz ikisi de...
aslında uzun bir hikaye olarak yazmak istiyorum ileride...şuan sadece vaktim oldukca...aklıma geldikce notlar alıyorum " bulut hikayeleri " diye...

  çelimsiz çocuğun bir evi var...bir hayatı...eski bir yatağı...doğrulurken yatağın çıkardığı sesleri ve odasının simetrik olmaktan çok uzak duvarlarıyla konuşmayı seviyor...
uyumadan önce bulduğu bütün güveleri topluyor...kışın çaydanlıktan çıkan buharın daha çok olması için camını açıyor...bir annesi var...annesi olduğunu hatırlıyor ama
yıllardır odasından çıkmamış...o da girmek istememekte...orda olmamasından yalnızca hayal olmasından korkuyor kendine yakın hissettiği tek insanın...
dışarıda insanlar da var...ama ya onunla saklambaç oynuyorlar yada her biri gün boyunca aynı yöne yürüyüp duruyor...birbirleriyle konuşmadan birbirlerini görmeden...
merak ediyor çocuk...diğer insanlara uymayan tek kişi kırmızı yanaklı kız...siyah beyaz insanların içinde renkli olan tek kisi o...ama asla kesişemiyor yolları...

   çocuk diğer insanlarla birlikte olmak bir şeyler paylaşmak istese de...sanki aynı sayfanın farklı yüzlerine yazılmışca "uzak-yakın" lar birbirlerine...bir arada olabilmek
için sayfasını ışığa tutması soluk hayalleriyle yetinmesi gerekiyor...ay ve güneşin iplerle bağlı olduklarını düşünmekte çocuk..."biri batarken diğerinin çıkması bundan olsa
gerek"...
  
   yaşlı adam da onun kadar ilgili olup bitenle...ama bir parçası olmak,onları düzeltmek yerine, durmalarını istiyor...onun için fazla gürültülü fazla hareketliler...
asla konuşmasalar asla kıpırdamasalar da...evinde siyah beyaz bir televizyonu,yalnızca ileri tuşu çalışan bir kumandası ve kuklaları var...evinin altında
tozlu eski bir sahne...asla ışık almayan, basık, yalnız...plastik dekorlar...ve yine kukla olan seyirciler...hep aynı oyun oynuyor sahnede tekrar tekrar tekrar...
oynayan kuklalar değişiyor sadece...ve diğerleri izliyor gözlerinde plastik gözyaşlarıyla bir zamanlar başrolde oldukları oyunu...oyun bittiğinde ipleri çekiştiriyor yaşlı adam...
kuklalar alkışlıyor...perde kapanıyor...


 ........