eski yatağında uyandı çelimsiz çocuk...yumuk gözleri,dağınık düşünceleri, yalnızlığı...
dizlerini kendine çekip doğruldu...minik penceresinden dışarı baktı...her-şey
yerli yerindeydi,hiçbir şeyin orada olmaması gerekse de...başını boyası dökülen
duvarına yaslayıp dışarıyı seyretti...renksiz gökyüzünü,biçimsiz ağaçları,ağaç
dallarına yapıştırılmış plastik kuşları...
her sabah aynı saatte kırmızı yanaklı kız geçiyordu camın önünden...camdaki
yansımasına bakıp yüzünü inceliyor bazen belli belirsiz gülümsüyordu kendisine.
asla farketmiyordu çocuğu...asla görmüyordu camın arkasını...donuktu
kırmızı yanaklı kız...belli etmiyordu iki eliyle arkasında sakladığı düşüncelerini...
bazen,minik bir an onu farkeder gibi olup daha da yaklaşırdı cama...yorganın
altına saklanırdı çelimsiz çocuk...
ardından yaşlı adam çıkardı karşı evin çatısına...elinde kanatlarıyla...her gün
aynı saatte...kızın gözden kayboluşunun ardından...saatlerce bulutlara bakardı yaşlı
adam...yüzünde gülümsememesiyle...
her şey aynıydı...her şey yerli yerindeydi...ne eksik ne fazla...ne de daha yeni
eskisinden...
akşam ruyalarında gökyüzüne yıldızlar çizerdi çelimsiz çocuk...minik parmaklarıyla,
cebinde sakladığı kırık hayalleriyle...biçimsiz evlere minik pencereler çizer
içlerinde insanlar olduğunu hayal ederdi...yaşlı adamın yüzüne ona hiç de yakışmayan
bir gülümseme çizdi bir süre...daha sonra vazgeçti bundan...o ne kadar denese de
yüzünü daha çok buruşturuyordu yaşlı adam...
bazen camın arkasından kızın yüzüne dokunurdu...camın soğukluğundan
başka bir şey hissedemese de bu onu mutlu ederdi...mutluluğu da alıp
cebimde saklayabilmeliyim demişti hep...daha önceleri bunu denemişti de...
ama ya "bir-kaç dakika" karşılığında yaşlı adama vermek zorunda kalmıi
yada kaybetmişti...
kızın yaklaştığını gördüğünde düşüncelerinden uzaklaştı çocuk...
hersabah yaptığı gibi perdelerini kapattı....
yaşlı adam umutsuzca kanatlarını çırptı...
kız yansımasına bakıp el salladı....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder